معنی سنه

سنه
معادل ابجد

سنه در معادل ابجد

سنه
  • 115
حل جدول

سنه در حل جدول

مترادف و متضاد زبان فارسی

سنه در مترادف و متضاد زبان فارسی

  • سال، عام، فریه، لعنت، نفرین
فرهنگ معین

سنه در فرهنگ معین

  • اول خواب، چرت، غفلت. [خوانش: (س نَ یا نِ) [ع. سنه] (اِ.)]
  • (~.) [ع. سنه] (اِ.) سال، یک سال.
  • (سَ نَ یا نِ) (اِ.) لعنت، نفرین.
لغت نامه دهخدا

سنه در لغت نامه دهخدا

  • سنه. [س َ ن َ / ن ِ] (از ع، اِ) سنه. سال. ج، سنوات، سنون، سنین. (منتهی الارب) (آنندراج) (مهذب الاسماء). حول. عام. حجه. سال. حول. (اصله سنهه). ج، سنهات. (ناظم الاطباء):
    زندگانیت باد الف سنه
    چشم دشمنت برکناد کنه.
    منجیک.
    سال سیصد سرخ می خور سال سیصد زردمی
    لعل می الفین شهر و العصیر الفی سنه.
    منوچهری.
    بسوی بلخ آمد [مسعود]. هفدهم ذی الحجه الحرام سنه ٔ احدی عشرین و اربعماءه. (تاریخ بیهقی). در شهور سنه ٔ. اتفاق افتاد به پیوستن من بخدمت این پادشاه. توضیح بیشتر ...
  • سنه. [س َ ن َه ْ] (اِ) لعنت و نفرین. به این معنی با شین هم آمده است. (برهان) (آنندراج). نفرین و لعنت. (اوبهی) (فرهنگ رشیدی) (ناظم الاطباء):
    ای فرومایه در کون هل و بی شرم و خبیث
    آفریده شده از فریه سردی و سنه.
    لبیبی.
    شهر و اسبوع و سنه نامند روز
    می کند بر دشمن جاهت سنه.
    شمس فخری (از جهانگیری).
    || نوعی از آهن سخت که چون گداخته شود. آب را جذب کند. || خار. || (ص) تنومند و قوی و زوردار. (ناظم الاطباء). توضیح بیشتر ...
  • سنه. [س ِ ن َ] (ع اِ) کره که بر نان و شراب افتد. (منتهی الارب). || گندم دیرینه که سالها بر آن گذشته باشد. (آنندراج). طعام سنه، گندم دیرینه که سالها بر آن گذشته باشد. (منتهی الارب). توضیح بیشتر ...
  • سنه. [س ُ ن ُه ْ] (اِ) زن پسر که بعروس شهرت دارد. (برهان). عروس و بیوک و منکوحه ٔ پسر. (ناظم الاطباء). منکوحه ٔ پسر. (غیاث). زن پسر. (آنندراج). زن پسر و آنرا سنار وسنهار نیز نامند. (جهانگیری). رجوع به سنهار شود. توضیح بیشتر ...
  • سنه. [س ِ ن ِ] (اِ) نام گیاهی است دارویی. رجوع به سنا و کارآموزی داروسازی ص 191 شود. توضیح بیشتر ...
فرهنگ عمید

سنه در فرهنگ عمید

  • دعای بد، لعنت، نفرین،
  • مجموع دوازده ماه، سال،
فرهنگ واژه‌های فارسی سره

سنه در فرهنگ واژه‌های فارسی سره

فارسی به انگلیسی

سنه در فارسی به انگلیسی

فارسی به عربی

سنه در فارسی به عربی

گویش مازندرانی

سنه در گویش مازندرانی

فرهنگ فارسی هوشیار

سنه در فرهنگ فارسی هوشیار

  • سال، حول، حجه، جمع سنوات لعنت و نفرین
فرهنگ فارسی آزاد

سنه در فرهنگ فارسی آزاد

  • سِنَه (تحریر عربی: سنه)، چُرت- غفلت (مصدر وَسِنَ- یُوْسَنُ نیز می باشد). توضیح بیشتر ...
  • سَنِه (تحریر عربی: سنه)، مُعَمِرّ- عمر کرده- غیر جوان- کسیکه بر او سالها گذشته باشد
    سَنَه، سال، قحطی و خشکسالی، زمین خشک و بیحاصل (جمع: سَنَوات، سِنُون، سُنُون، سَنَهات). توضیح بیشتر ...
فارسی به آلمانی

سنه در فارسی به آلمانی

بخش پیشنهاد معنی و ارسال نظرات
جهت پیشنهاد معنی لطفا وارد حساب کاربری خود شوید. در صورتی که هنوز عضو جدول یاب نشده اید از اینجا ثبت نام کنید