کارولین در لغت نامه دهخدا

کارولین. [رُ] (اِخ) (جزیره ٔ) مجمعالجزایر «اوقیانوسیه »، «میکرونزی ».

کارولین. [رُ] (اِخ) نام دو کشورامریکای شمالی «کارولین شمالی » و «کارولین جنوبی » است. نخستین حاکم نشین «رالای » و دارای 2570000 و دومی حاکم نشین «کلمبیا» و دارای 1683000 تن سکنه است.

کارولین. [رُ] (اِخ) ماتیلد. ملکه ٔ دانمارک متولد در «سیسیل » (هانور) (1751- 1775 م.) زن «کریستیان هفتم » که مجنون و مخبط بود. وی با عاشق خود «استروئنسه » کشور را اداره میکرد.