هیطال در لغت نامه دهخدا

هیطال. [هََ] (اِ) مرد قوی. مفرد هیاطله است. هیاطله جمع هیطال باشد و هیطال به زبان بخارا مرد قوی باشد و نیرورا به زبان بخارا هیتال خوانند و به تازی گردانیده اند هیتال به هیطال. (ترجمه ٔ طبری بلعمی). هیطال جمع هیاطله غلط است و صحیح آن هبطال است با باء موحده. (یادداشت مؤلف). || (اِخ) هیتال. هپتال.