هشیوار | در فرهنگ لغات ها (دهخدا،معین و ... ) + سایر منابع اطلاعاتی

لغت نامه دهخدا

هشیوار. [هَُ شی] (ص مرکب) خردمند و عاقل و هشیار. (برهان):
تهمتن چنین گفت کای بخردان
هشیوار و بیداردل موبدان.
فردوسی.
به قیدافه گوی ای هشیوار زن
جهاندار و بینادل و رای زن.
فردوسی.
بدو گفت گودرز کای پهلوان
هشیوار و جنگی و روشن روان.
فردوسی.
بیدار و هشیوار مرد نَنْهَد
دل بر وطن و خانه و کشانه.
ناصرخسرو.
|| (ق مرکب) هوشیارانه. از روی خرد و هشیاری:
بدو گفت از این کار ناپاک زن
هشیوار با من یکی رای زن.
فردوسی.
به دستوری بازگشتن به جای
همی زد هشیوار با شاه رای.
فردوسی.