نبکة در لغت نامه دهخدا

نبکه. [ن َ ب َ ک َ / ن َ ک َ] (ع اِ) زمین که در آن نشیب و فراز باشد. || پشته. ریگ توده ٔ خرد. || پشته ٔ تیزسر، و گاهی سرخ هم باشد. (منتهی الارب) (آنندراج). ج، نبک، نبوک، نباک.