میران در لغت نامه دهخدا

میران. (نف) صفت فاعلی بیان حالت از ریشه ٔ ماده ٔ «میر» و صفت حالیه ٔ مصدر مردن. در حال مردن. (از یادداشت مؤلف). و رجوع به میرا و مردن شود.

میران. (اِخ) دهی است از دهستان خسروشاه بخش اسکو شهرستان تبریز، واقع در 25هزارگزی باختر اسکو با 124 تن سکنه. آب آن از تلخه رود و چشمه و راه آن مالرو است. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 4).