ملب در لغت نامه دهخدا

ملب. [م ُ ل َب ب](ع ص) رجوع به مُلَبَّب شود.

ملب. [م ُ ل ِب ب](ع ص) لبیک گوی. ج، ملبین.(یادداشت به خط مرحوم دهخدا): محرمین ملبین داعین الی اﷲ عز و جل ضارعین [فی حرم اﷲ].(رحله ٔ ابن جبیر از یادداشت ایضاً).