مأمود در لغت نامه دهخدا

مأمود. [م َءْ] (ع ص) امد مأمود؛ غایت منتهی الیه. (منتهی الارب). امد مأمود؛ منتهی الیه. (اقرب الموارد). لهذا الامر امد مأمود؛ این کار دارای انتهائی است که بدان منتهی می شود. (ناظم الاطباء).