قرقارة در لغت نامه دهخدا

قرقاره. [ق َ قا رَ] (ع اِ) ریه مانندی که شتر وقت مستی از دهن برآرد. (منتهی الارب) (آنندراج). شقشقه. (اقرب الموارد). || آوندی از شیشه که گردنی دراز دارد. گویند: اشرب بالقرقاره. و در قاموس قرقار ضبط است. (اقرب الموارد). رجوع به قرقار (ع اِ) شود.