غنوة در لغت نامه دهخدا

غنوه. [غ ُن ْ وَ] (ع اِمص) بی نیازی. یقال: لی عنه غنوه؛ یعنی مرا ازوی بی نیازی است. (از منتهی الارب) (اقرب الموارد).