طایة در لغت نامه دهخدا

طایه. [ی َ] (ع اِ) بام. (منتهی الارب). سطح. (اقرب الموارد). || خشک کردنگاه خرما. (منتهی الارب). آنجا که خرما گرد کنند. (مهذب الاسماء). || خرسنگ در زمین ریگستان. || زمین که در آن سنگ نباشد. (منتهی الارب).