زخم گران در لغت نامه دهخدا

زخم گران. [زَ م ِ گ ِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) ضربت سخت و سنگین. بسختی زدن و نواختن:
بینی آن زخم گران بر سر کوس
لرزه و دل سبکی بر علم است.
خاقانی.
|| زخم گران خوردن، ضربت شدید خوردن. سخت مضروب شدن. بشدت خسته و مجروح گردیدن.