دویت گر در لغت نامه دهخدا

دویت گر. [دَ گ َ] (اِ مرکب) دوات گر. آنکه دواتها را سازد. (از آنندراج):
کی از دویت گر خود مرا گذر باشد
به خون خود بدهم خط دویت گر باشد.
سیفی (از آنندراج).