بی نواخانه در لغت نامه دهخدا

بی نواخانه. [ن َ ن َ / ن ِ] (اِ مرکب) فقیرخانه. خانه ٔ بینوایان. || خانه ای که در آن قوت و خوردنی نباشد:
بخور چند روزی و بردار نیز
چه جویی بدین بی نواخانه چیز؟
فردوسی.
|| کنایه از دنیاست.