بندگه در لغت نامه دهخدا

بندگه. [ب َ گ َه ْ] (اِ مرکب) مخفف بندگاه. گذرگه:
که هر کشتیی کو بدین جا رسید
از این بندگه رستگاری ندید.
نظامی.
رجوع به بندگاه شود.