باب النجد در لغت نامه دهخدا

باب النجد. [بُن ْ ن َ] (اِخ) موضعی در مدینه: مغیره که او را «ادهی العرب » گفتندی گفت: زنهار که با علی (ع) بیعت مکنید و دیگری را اختیار کنید که کفایت است رسالت در بنی هاشم، تا ایشان بسقیفه رفتندو بر ابوبکر ابوقحافه بیعت کردند و فاطمه ٔ زهرا روزبیعت به باب النجد آمد و گفت... (کتاب النقض ص 28).