اصطر در لغت نامه دهخدا

اصطر. [اَ طُ] (ع اِ) ج ِ صَطْر و صَطَر. (منتهی الارب). رجوع به صطر شود.

اصطر. [اُ طُ] (معرب، اِ) کلمه ٔ یونانی بمعنی ترازو. (از برهان). بزبان یونانی ترازو را گویند. (غیاث) (هفت قلزم). || مأخوذ از یونانی، یک قسم وزنی. (ناظم الاطباء). || بیونانی، ستاره. (مفاتیح خوارزمی). و رجوع به اصطور شود.