بری ءالذمة در لغت نامه دهخدا

بری ءالذمه. [ب َ ئُذْ ذِم ْ م َ] (ع ص مرکب) آنکه تعهدی یا دینی بر عهده ندارد. کسی که ذمه ٔ وی از دین یا تعهد در قبال دیگران فارغ باشد. آنکه تعهد خود را انجام داده و دین خود را پرداخته است. فراغ ذمه یافته. بری ءالساحه. مقابل مشغول الذمه. (فرهنگ فارسی معین).