شفاه در فرهنگ لغات ها (دهخدا،معین و ... ) + سایر منابع اطلاعاتی

شفاه. [ش ِ] (ع اِ) ج ِ شَفَه. به معنی لبها. (فرهنگ فارسی معین) (یادداشت مؤلف). ج ِ شَفَت. (از آنندراج). ج ِ شفه. (دهار) (اقرب الموارد). لبها، و آن جمع شفت است که دراصل شفه بوده. (غیاث اللغات). و رجوع به شفه شود.

شفاه. [ش ِ] (ع مص) مشافهه. (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). رجوع به مشافهه شود.

شفه

(تک: شفه) لبان (اسم) جمع شفه لبها لبان.