پناد در لغت نامه دهخدا

پناد. [پ َ] (اِ) بمعنی هوا باشد و آن کره ای است از عناصر اربعه که احاطه ٔ آب و زمین کرده است. (برهان قاطع). یکی از چهار آخشیج. رجوع به هوا شود.