واستریوش بذ در لغت نامه دهخدا

واستریوش بذ. [ت ِ ب َ] (پهلوی، اِ مرکب) رئیس کشاورزان در زمان ساسانیان. واستریوشان سالار. هتخشبد. (ایران در زمان ساسانیان ص 118، 119، 143، 157، 289، 542). و رجوع به واستریوشان سالار شود.