هوکة در لغت نامه دهخدا

هوکه. [ک َ] (ع اِ) گود. مغاک. (آنندراج) (منتهی الارب). حفره. (از اقرب الموارد).

هوکه. [هََ وِ ک َ] (ع ص) (ارض...) زمین بوی ناک. (آنندراج) (از اقرب الموارد) (منتهی الارب).