خاتم المجتهدین در لغت نامه دهخدا

خاتم المجتهدین. [ت َ مُل ْ م ُ ت َ هَِ] (ع اِ مرکب) پایان دهنده ٔ مجتهدان، آنکه اجتهاد بدوختم شده است. آنکه در فن اجتهاد به پایه ای رسیده است که دیگر همانند او نخواهد آمد. لقبی است که به مجتهدی بزرگ دهند توقیر و احترام او را. رجوع به مجتهد شود.

خاتم المجتهدین. [ت َمُل ْ م ُ ت َ هَِ] (اِخ) ابن المتوج احمدبن عبداﷲ. از علمای امامیه ٔ قرن نهم هجری است و بسال 841 هَ. ق. درگذشت. رجوع به ابن متوج و ریحانه الادب ج 1 شود.

خاتم المجتهدین. [ت َ مُل ْ م ُ ت َ هَِ] (اِخ) حاج ملامهدی نراقی است. رجوع به نراقی شود.